Everland ดินแดนหฤหรรษ์ อยู่กันยันปิด ^^

เย๊…มาถึงอิกที่ที่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่(บ้านเน้) รอคอยแว้ววว ตามมาเรยจ้า

 

หลังจากที่เมื่อคืนบิ้วท์เด็กๆไว้ว่าวันนี้หละ จะพาไปเล่นรถไฟเหาะ ปันปันก็ยอม กินอาหารทุกชนิดที่จัดให้ เพื่อความแข็งแรงในการผจญภัย ส่วนคุณนายเอมิ ไม่ต้องพูดถึง ไม่เคยหิว เอะอะก็ “แม่ๆนมแม่”  เฮ้อออ โชคดีนะที่พกติดตัวไปตลอด (เอิ๊กกก ไม่พกได้ม๊ายยย) วันนี้เราตื่นกันสายอิกตามเคย หลังจากที่มะคืนกรำศึกหนัก  กว่าจะได้หลับกัน ก็ยากตรงหาอาหารเย็นนี่หละ ไปๆมาๆ  มาได้กินกันที่ร้านอาหารตรงหน้าโรงแรม กว่าจะคุยกันรู้เรื่อง  ว่าเราไม่กินเนื้อวัว พี่เกาหลีเจ้าของร้านก็บอกว่า เด๋วจัดให้  โดยที่เราก็ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าพูดอะไร ใช้สัญชาติญาณแห่งความหิว เป้นตัวชี้ชะตา ทั้งคนขาย คนซื้อมั่วได้ใจทั้งคู่…

สรุปอาหารเย็นมะคืน เป็น พิซซ่าหน้าเห็ดสไตล์เกาหลี  กะ อุด้งสาหร่าย เข้าใจว่า พี่แกคงเข้าใจว่าบ้านเราเป้นมังสวิรัติ… แง๊…. กะเพาะสะอาดไปทั้งบ้านเรยทีเดียว อุส่าหิ้วท้องมาอย่างดี  หมดไป 15000 วอน(450 บาท) แบบมึนตึ๊บ  แต่จะว่าไปคนเกาหลีนี่ก็ใจดีนะ เจ้าของร้านกะปันปันนี่ชอบกันมาก ถึงกับให้ของเล่นกันกลับบ้านมาเลย เป้น DIY กระดาษตัดพับ รูปกังฟูแพนด้า ปันชอบมาก เข้าไปคุยกะเค้าหลายที จะให้เค้าสอน  คนนึงพูดไทยปนอังกิด อิกคนพูดเกาหลีปนอังกิดเข้าใจกันได้ไงไม่รู้  รู้แต่ปันได้กาวลาเท็กซ์มาอิกหลอดนึง คาดว่าคุยต่อไปคงได้กรรไกรมาเพิ่ม  ฮ่าฮ่า แถมยังพับเครื่องบินเล่นกะปัน ให้เอมี่กะพี่น้องได้กินสบายๆ ระหว่างที่เค้าเล่นกะ ปัน และ เอมิอิกด้วย เวิร์คมั่กๆ 

ก่อนกลับ ปันปัน คัมซาฮานีดา ให้เจ้าของร้านได้ปลื้มหน้าบาน (กว่าเดิม)  เลยยิ้มกันไม่หุบทั้งเด็กและผู้ใหญ่  การมาเกาหลีครั้งนี้ เห้นพัฒนาการของปันชัดเจนมาก ในเรื่องความกล้าพูด กล้าแสดงออก ชื่นใจจิงๆ ส่วนเอมิ ไม่ต้องพูดถึง  ปันปัน อันยง(ฮาเซโย)ใคร ก็จะมีเสียงเอมิตามไปด้วย (คำว่า โย) ทุกครั้ง ^^

จะเล่าถึงวันนี้ย้อนกลับไปมะคืนอิก จะจบมั้ยเนี่ยยย อิอิ

เตรียมตัวออกเดินทางกันเรยค่า

 เส้นทางแห่งดวงดาวของเราในวันนี้ เราต้องนังรถไฟใต้ดินไปต่อรถบัส  รายละเอียดตามลายแทงนี้

“ขึ้นรถไฟใต้ดิน Line 3 ที่ Anguk stn (ฝั่งที่ไป Suseo)  จ่ายค่าโดยสาร 1,100 wonลงที่ Yangjae stn (ใช้เวลาเดินทาง 28 นาที)  ออก exit 7 จาก Exit 7 ของ Yangjae stn เดินตามเส้นลูกศรสีแดง  ไปทิศตะวันออกเฉียงใต้ผ่านร้าน 7ELEVEN (152 เมตรประมาณ 2 นาที)  เดินต่อไปอีกเล็กน้อยถึงทางข้ามไปเกาะกลางถนน (28 เมตร) ข้ามไปเกาะกลางถนนซึ่งเป็นป้ายรถประจำทาง (20 เมตร)  รวมระยะทาง 200 เมตร (ประมาณ 3 นาที) ขึ้นรถประจำทางสาย 5002  แจ้งคนขับว่า ลงป้าย Everland ค่าโดยสาร 1,600 won  รอรถปกติไม่เกิน 15 นาที ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร  ใช้เวลาเดินทาง 40 นาที! ป้ายรถประจำทางที่รอ  ควรแสดงเลขรถประจำทางสายที่ต้องการขึ้นด้วย”

 เป็นไงคะ เตรียมละเอียด(ไปมั้ย) เราไปตามทางนี้ ระหว่างทางก็ซื้อไส้กรอกทอดมา  กะว่าเด็กๆ ได้กินรองท้องบ้าง แต่…ไม่สำเร็จ มันหลอกได้เฉพาะเราเท่านั้น  เด็กๆ ส่ายหัวไม่กินเช่นเคย เอาเหอะ ยังไงเราก็ต้องอิ่มไว้ก่อน  เด๋วต้องรับศึกอิกเยอะ 555 เราขึ้นรถไฟใต้ดินไป อันนี้ง่ายสบาย แต่ตอนออกมาแล้วต้องเดินตามลายแทงนี่ดิ ไม่ได้ปริ๊นมา  ลูกศรสีแดงมันอยู่ในกระดาษนี่หน่าพอออกทางออก 7 แล้ว มันต้องไปทางไหนฟระ  ซ้าย หรือ ขวา ดีนะที่สายตายาว เลยมองไปเห็นเซเว่นพอดี แต่ระหว่างทางที่เดินตรง เกาะกลางก็ก่อสร้างอยู่ แต่จะว่าไปเดินตามคำบอกนี่ก็ไม่ยากแฮะ แล้วเราก็มาถึงจนได้  อากาศไม่หนาวแระ เริ่มเหงื่อออก เพราะเอมี่แบกเอมิ ปันปันอยู่บนรถเข็น วุ่นวายกันน่าดู  คนพี่จะนั่ง คนน้องจะเดิน จิเป็นลม เอิ๊กก

รอรถสักพัก รถมาแร้วเย๊ๆ.. แต่มืดมาเลย คนแน่นสุดๆ ไหนจะรถเข็น  ไหนจะเด็กสอง ดีนะที่เอามาคันเดียว ไม่งั้นเดี้ยงสถานเดียว หลังจากที่เอมิอยู่ในเป้อุ้มเรียบร้อย  เราก็พยายามยัดตัวเองเข้าไปในกระป๋อง เอ๊ย รถบัส จนเข้าไปได้ในสุด ก็เจอแก๊งค์สาวไทยใจดี  ลุกให้นั่งโดยไม่ต้องสบตา ในขณะที่หนุ่มเกาหลีหน้าตาไม่ดีสักคน  ทำเนียนเล่นบีบีไม่สนใจชะตากรรมของเพื่อนร่วมโลกเลย.. ได้นั่งเรียบร้อย รถบัสก็เริ่มทำตัวเป็นรถซิ่ง  เหวี่ยงซ้าย ป่ายขวา พร้อมกับเปิดฮีทเตอร์ที่ไม่มีลมออกมา นัยว่าจะวอร์มอัพร่างกาย ของทุกคนให้พร้อมแต่หารู้ไม่ คนนั่งก็จะเป็นลม คนยืนไม่ต้องพูดถึง ยืนเอวบิดตามแรงเหวี่ยงเป็นระยะๆ  อยู่เป้น ชม  

โอววว มาย ก๊อด ไอเลิฟโคเรีย…

ระหว่างที่นั่งรถ คุณนายเอมิก็ แม่ๆนมๆ ขึ้นมาอิก ได้ฤกษ์เปิดเสื้อ ในที่สาธารณะอิกเช่นเคย ดีนะที่วันนี้รองพื้นมาหนา ไม่ค่อยอายมาก ฮ่าฮ่า  เอมิกินอิ่ม นอนหลับไปเรียบร้อย รอเวลาเล่นส่วนปันปัน ก็นั่งเหวี่ยงไป ยังไม่มีทีท่าว่าจะหลับ  ยังคงตื่นเต้น เพราะคิดว่านั่งรถไฟเหาะรุ่นใหม่ตลอดทาง ส่วนป๊ากะแม่ มองหน้ากัน “คิดผิดป่าวเนี่ย” ระหว่างนั้นคนไทยที่ลุกให้เรานั่งก็ชวนคุยตลอดทาง เอมี่ก็ถามเค้าว่ามายังไงอ่ะคะ ทำไมได้นั่ง  เค้าบอกไปขึ้นรถที่ Gangnam เรยเป็นต้นสายง่ายกว่า โถๆๆ อ่านหนังสือผิดเล่มสิเนี่ย  เราถึงได้ต่อรถซะยากขนาดนี้..ว่าแล้วเค้าก็ถามว่ามากัน 4 คน หรอค่ะ เก่งจังเลยนะ  เค้าก็มีลูกแต่ไม่คิดจะพามาด้วย เพราะวุ่นวายน่าดู ไหนจะเรื่องกินนมเรื่องข้าวของพะรุงพะรัง …บลา บลา บลา… เราก็ได้แต่ยิ้ม เพราะเราไม่มีทางเลือก  เอ๊ยยยย เราไม่เลือกทางที่ไม่ไปด้วยกัน อันไหนเป้นปัญหาก็ตัดทิ้ง  ข้าวของเยอะก็เอาออก อันไม่จำเป้น(ของพ่อกะแม่) ก็ไม่ต้องเอามา แพมเพิสก็มาหาซื้อเอาที่นี่ นมก็มาหาเอาที่นี่ เรียกว่า แบกของน้อยสุด  “เพราะเด็กไม่ต้องการอะไรไปมากว่า พ่อ แม่ แน่นอน”

แต่อย่างว่า เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเป้นทีมเวิร์ค ใครขี้เกียจไม่ได้เลย  พี่น้องก็ต้องแบกของ ยกรถเข็น เอมี่ก็ต้องอุ้มเอมิ หรือ อุ้มปัน เมื่อจำเป็น  เด็กๆ เองก็ต้องเรียนรู้ที่จะอดทนในเวลาที่สถานการณ์มันบังคับ จิงๆ มีเรื่องของปันปันที่ทำมให้เราชื่นใจกันเยอะเรยทริปนี้ เด๋วจะขยายเมื่อถึงเวลานะจ้ะ แปร๊บบบบ…เดียว คุยกันเพลินๆ เราก็มาถึง Everland แล้ว เรียกได้เรยว่าทุกคนที่เห้นที่นี่ แค่ป้ายชื่อก็สลัดความร้อน  และ ความเมื่อยปนหวาดเสียวระหว่างทาง กองทิ้งไว้ที่รถบัสกันหมด  ทุกคนวิ่งเข้าไปหน้าประตู เพื่อรอต่อ Shutter bus ของ Everland เข้าไป  แล้วก็กระจายกำลังกันไปซื้อตั๋วเรามีบัตรส่วนลดที่ไปเอามาจาก Korea plaza  ก็เลยรีบไปต่อคิวโดยลืมแก๊งคนไทยที่คุยกันซะสนิท เรียกว่า ไปถึงที่แระตัวใครตัวมัน …  เข้าแถวจนถึงคิว

พอเอมี่ยื่นบัตรไป เค้าพูดกลับมาว่า Group only ซวยหละสิ  แล้วชี้มือให้ไปทางอื่น ไรฟระ เข้าแถวตั้งนานน๊า…สงสารเค้ามั่งจิ ว่าแล้วเราก็เดินไปที่ information ก็เจอแก๊งค์เดิม ที่เข้าไม่ได้เหมือนกัน  กว่าจะคุยกันรู่เรื่องต้องไปซื้อตัว๋ที่ เคาท์เตอร์กรุ๊ปที่อยู่ถัดเช้าไปอิกนิดนึง  แถมเอามาคูปองเดียวกี่คนก็ได้ โถ อุส่าพกมาสองเล่ม แถมซีร๊อกอิก 1 ใบ เรียบร้อย  ชำระค่าเสียหายไปเกือบแสนวอน ประมาณ 3 พัน บาท 3 คน  ได้สติ๊กเกอร์มาแปะข้อมือคนละเส้น รักษายิ่งชีพ 555 หลังจากนั้น เราก็ร่ำลากัน แล้วแยกย้ายกันเข้าไปในเอเวอร์แลนด์ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ของปันปัน และ เอมิ (รู้เรื่องกะเค้ามั้ยเนี่ย)

ถึงแว้วว ดูหน้าตาก็น่าจะรู้ ว่ามีความสุขขนาดหนายยย..

ของเล่นชิ้นแรกที่เราเล่น หลังจากเดินสำรวจแล้วสำรวจอิก ว่าอันไหนจะเหมาะกับปันปัน เพราะปันปันคิดเสมอว่าปันเหมาะกะของเล่นทุกอัน ฮ่าฮ่า…เด็กมักประมาณตัวเองสูงเกินไปเสมอ และก็เช่นกัน พ่อแม่มักจะประมาณตัวเองต่ำไปเสมอ หุหุ..เราเดินไปเดินมา แถวไหนสั้น รีบเข้าไปเรย ก่อนไฟในการเล่นของปันปันจะมอด ว่าแร้ว เราก็เจอดอกบัวหมุน ซึ่งดูแล้วชิว ชิว ที่ไหนได้ ตัวดอกบัวไม่เท่าไหร่ แต่ตอนที่มันเหวี่ยงไปมา หมุนไปกระแทกนี่ดิ ตัวโยนเลย ดีนะไม่ได้กินไรไปเยอะ เลยแค่สั่นช่วยย่อยเฉยๆ

ปันปันกะท่าทางเริงร่าอย่างที่ซู้ดดด

 

ระหว่างนั้นเราก็เดินวนไป วนมา เพราะคิดว่าทางมันจะวนไปหากันที่ไหนได้ เดินไปตรงไวกิ้งผู้ใหญ่ ดั้นเป็นทางตัน ต้องลงมาตั้งหลักกันใหม่ ตามประสาคนเดินแบบไม่ดูแผนที่ ว่าแล้วก็มาเจออีสบการ์เด้นให้เอมิกะปันปันไปเดินเล่น ถ่ายรูปกับนิทานอีสปแต่ละตอน จะว่าไปที่นี่ก็ดีนะ มีที่ให้เดินดุตลอดทางระหว่างของเล่นนึงไปถึงอิกทีนึง

และแล้วก็มาถึงของเล่นที่ปันปันท่องมาตลอดคืน รถไฟเหาะตีลังกา อันนี้ไม่ตีลังกา แต่สำหรับเด็กสูง 100 ซม ขึ้นไปเท่านั้น ปันปันไปกะป๊าไปต่อแถว พอไปถึงทางเข้า ปันปันตัวเล็กสุด เจ้าหน้าที่ขอวัดความสูงเพื่อความแน่ใจ และ ประทับตราแห่งความภูมิใจให้ปันปัน แต่น แตน แต๊น สูง 100 ซม พอดีเป๊ะ..เล่นได้โลด นี่ถ้าเจ้าหน้าที่วัดใจด้วยเนี่ย สูงเกินร้องแน่นอน ปล. ฝากวัดปะป๊าด้วยจะดีมาก เอิ๊กๆๆ

อันนี้นี่หละคับ คุยไปได้ทั้งวัน

ระหว่างรอเอมี่กะเอมิก็ไปซื้อไอติมมากินกัน ที่นี่ราคาไม่ค่อยโดดกันมากับราคาข้างนอก เวลาซื้อเลยไม่ต้องคิดมากเท่าไหร่ ตอนแรกที่นั่งรอคิดว่าอันที่ปันเล่นเป็นแบบเบาๆ เพราะปกติพี่น้องไม่เล่นผาดโผนแบบนี้ แต่อันนี้พี่น้องบอกพี่ไปเอง เอมี่เลยคิดว่าชิว ชิว ที่ไหนได้ พอมองขึ้นไป เจี๊ยกกก นี่มันรถไฟเหาะบ้านเราเรย ถึงจะไม่ตีลังกาสามตลบ แต่มันก็ทิ้งโค้งสุดๆเลยนี่น่า เด๋วได้มีเสียงเด็กร้องไห้ดังมาแน่ๆเลย หนีดีกว่า…

ผ่านไปไม่ถึง 10 นาที ปันปันเดินหัวเราะเริงร่าออกมา พร้อมกะป๊าที่หน้าอมยิ้มมานิดๆ พร้อมบอกว่า พี่ไม่เล่นแระนะ แรงชิปป๋ง 555 ส่วนปันปันบอกเอมี่ว่า แม่มันสนุกมากกกก มันฟิ้ว ฟิ้ว เร็วสุดๆไปเลย นี่เค้าแสตมป์ให้ปันด้วยนะแม่ บลา บลา บลา…พูดไม่หยุด เลือดแม่ชัดๆๆ ชอบเล่นผาดโผนเนี่ย มีเพื่อนเล่นรถไฟเหาะตีลังกาตอนแก่แร้ววว โย่ววว

หลังจากนั้นเราก็ไปหาอะไรกินกันเบาๆ ที่ร้านอาหารของเอเวอร์แลนด์ ที่เกาหลีนี่เค้าดีนะ ตามร้านอาหารทั่วไป จะมีน้ำฟรีให้กินตลอด มาทีเป็นขวดๆ ถ้าไม่มีก็จะมีตู้ใส่แก้วฆ่าเชื้อเอาไว้ ดูสะอาดถูกสุขลักษณะมากๆ อันนี้เป้นอิกเรื่องที่ประทับใจเกาหลีมากเลย ไม่ขาดน้ำกันเลย อ้อ อิกเรื่องก็ห้องน้ำ มีทุกที่ สะอาด หาได้ง่ายมาก ชอบๆ เอาไปห้าดาว

กว่าจะรู้ตัวว่ายังไม่ได้ไปสวนสัตว์เลยก็ปาเข้าไป 5-6 โมงเย็นแล้ว โอววว ไลเกอร์จะรอมั้ย รีบไปดีกว่า เรารีบเดินย้อนกลับมาหาทางไป Zootopia พอเดินถึงก้ดันเดินเลยอิก กว่าจะได้เข้าไป เฮ้อ… ไปถึงเรารีบไปต่อแถวขึ้นรถเพื่อเข้าไปดูสวนสัตว์เปิดเลย รอรถอยู่ 50 นาทีตามป้าย แถวก็ค่อยๆ กระดึ๊บๆ เข้าไป กว่าจะได้ขึ้นรถก็ประมาณ 40 นาที เพื่อเข้าไปดูประมาณ 15 นาที ฮ่าฮ่า..แต่จะว่าไปก็คุ้มนะ ได้ดูสิงโต เสื้อใกล้ๆ ที่ชอบสุดน่าจะเป้นหมี ที่ตัวใหญ่ยักษ์มากๆ มาเกาะรถขออาหารให้คนขับได้โชว์อยู่ตลอดทาง ถ้าใครไป แนะนำให้นั่งฝั่งคนขับนะจ้ะ รับรองเห้นชัดแจ๋วแหวว

หลังจากเสร็จเราก็มาเล่นล่องแก่งต่อ เอมิหลับเอมี่เลยเอาเอมิใส่เป้อุ้มไปเล่นด้วย ที่นี่ดีนะมีที่คลุมกันเปียกให้ด้วยอ่ะ กระแทกไงก็ไม่เปียนก แต่คนอื่นเปียกกันนะ 555 อยู่ที่เทคนิค

รูปบนล่องแก่งจ้า

รูปล่าง ไลเกอร์ลูกผสมระหว่างสิงโตกะเสือ มีตัวเดียวเนี่ยยย เดินใหญ่

เดินดูสัตว์ต่อไปสักพัก ก็เริ่มมืดแล้ว ผู้ใหญ่เริ่มหิว แต่เด็กๆ ไม่มีอาการหิวเลย กินความสุขเป็นอาหารกันอิ่มตื้อ..เรารีบนั่งกระเช้ากลับมา แล้วกะว่าจะไปเล่นกันต่อ แต่เวลาตอนนั้นสองทุ่มครึ่งแล้ว ที่นี่ปิด 4 ทุ่ม เลยรีบไปหาอาหารเติมท้องกันก่อน เช่นเคย ไม่มีเมนูอังกฤษ กว่าจะคุยกันรู้เรื่องว่าไม่กินเนื้อ ก็ล่อภาษามือซะเมื่อยเลย…ว่าแล้วเราก็ได้อาหารมาสองเซ็ต เซ็ตนึงเป็นกุ้ง อิกเว็ตนึงเป็นไก่ ค่อยยังชั่ว ปัน มิ กินได้ สบายเฉิบ

ออกมาจากร้านอาหารก็สามทุมคึ่ง ได้เวลาจะปิดแล้ว คนทยอยกันเดินออก เราก็คงต้องไปเช่นกัน อากาศเย็นสบายกำลังดี เด็กๆ ยังมีความสุข ไม่มีความเหนื่อย หรือ ความหิวมากวนใจ วันนี้เรากลับห้องไปด้วยความรู้สึกสดชื่น ถึงแม้รถที่เรานั่งไปจะแน่น และ เหวี่ยงเช่นเคย ขึ้นรถกลับรอบนี้ ปันปันต้องนั่งเองคนเดียว คนละเบาะกะเอมี่ และ พี่น้อง ปันปันอดทนมากอ่ะ ต้องนั่งเกาะพนักข้างเป็น ชมๆ ปันมีงอแงเป็นระยะอยากมานั่งกะเอมี่ กะพี่น้อง แต่มันไม่ง่ายเลย เราถึงรู้ว่าลูกเราช่างอดทนในสถานการณ์บังคับได้ค่อนข้างดี แต่พอใกล้ถึงสถานีที่จะลง ความอดทนคงหมด ปันพยายามปีนขึ้นไปข้างหลังไปนั่งกะพี่น้อง แล้วบอกว่า “ป๊า ปันคิดถึงป๊าจังเลยนะ ขอนั่งด้วยคนนะ” แล้วเค้าก็นั่งกอดกันพร้อมกะจับรถเข็นจนถึงทางลง เฮ้อออ…ชื่นใจ

บ๊าย บาย ตอนนี้แล้วนะคะ วันนี้จบลงไปอิกวันด้วยความรู้สึกดีดี ที่ได้มองดูเด็กๆ มีความสุข และได้มีประสบการณ์ในการท่องเที่ยวด้วยตัวเอง บางครั้ง บางสถานการณ์มันสอนไม่ได้จริงๆ ต้องเจอ ต้องพบ และประสบเอาเอง…ไปหละ ตอนต่อไป พระราชวังชางด๊อกกุง โซลทาวเวอร์ และ เมียงดงจ้า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s