“ในสายตาแม่ ลูกทุกคนเป็นเด็กอยู่เสมอ”

เคยแปลกใจ และแอบขัดใจ ว่าทำไมแม่ไม่เคยเห็นว่าเราโตซะทีมั้ยอ่ะ

จะทำอะไรก็คอยเป็นห่วง คอยถามทุกครั้ง

ทุกครั้งที่ประสบความสำเร็จอะไร แม่ก็ได้แค่ยิ้มบางๆ และถามว่า “เหนื่อยมั้ย”

ทุกครั้งที่ทำอะไรใหม่ๆ แม่จะคอยดูอยู่ห่างๆ และแอบช่วยลุ้นอยู่ข้างๆ ทุกที

แม่ไม่เคยห้าม แต่ ไม่เคยปล่อยให้เราห่างจนเกินไป

 

“ในสายตาแม่ ลูกทุกคนเป็นเด็กอยู่เสมอ” สโลแกนโดนๆนี้…วันก่อนเปิดดูทีวี

เห็นโฆษณาของ P&Gโอลิมปิก ก็ดูตาม ยังแอบงงทำไมนักกีฬาเป็นเด็กกันหมด

ดูจนจบถึงเข้าใจว่าทำไมเรื่องราวมันช่างกระแทกใจได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามีใครรู้สึกเหมือนกันบ้างมั้ย

ยิ่งตอนที่แม่ลุ้นตอนลูกกระโดดน้ำเนี่ย…เข้าใจได้เรย ว่าความรู้สึกที่แม่มี ไม่ใช่แค่ชัยชนะ มันมากกว่านั้น

 

 

 หันมามองตัวเองในวันนี้ วันที่ได้เป็นแม่ และมองดูลูกๆ ที่เติบโตอย่างรวดเร็ว

ยังอดคิดถึงวันที่ยังเป็นเบบี้ให้เราอุ้ม อาบน้ำ ป้อนข้าวไม่ได้เลย

ก่อนหน้านั้น ยังจูงมือปันปันเดินอยู่เลยอ่ะ ตอนนี้ปันปันจูงมือเอมี่เดินแล้วอ่ะ

(แบบชอบแอบคิดดังๆ ว่าแม่แก่แล้วเรื่อย -_-“)

ส่วนยัยเอมิ วันก่อนยังสอนให้พูด วันนี้เอมิพูดได้ทุกคำที่อยากจะพูด

รวมทั้งคำซึ้งๆที่ทำให้เราแอบคิดว่า นี่เค้าโตแล้วจริงๆหรอเนี่ย

มองหน้าเอมิ กะ ปันปันที่ไร เหมือนอยู่ในโฆษณาจริงๆ 

ดูดิ เอมี่มองหน้าปันกะเอมิทีไร เค้าก็ยังไม่โตขึ้นซะที ^^

วันนี้ถึงได้มาเข้าใจแม่ ว่าทำไมสายตาที่มองมาเรายังเป็นเด็กทุกที

 

“โชคดีจริงๆ ที่ได้มีโอกาสเป็นแม่ ในขณะที่ยังมีแม่”

โชคดีจริงๆ ที่มีโอกาสเข้าใจแม่ ในฐานะแม่

และโชคดีที่สุดที่ยังได้เป็นเด็กเล็กในสายตาแม่

 

รักแม่จัง

ปล. วันนี้เป็นวันลูก ที่คิดถึงแม่ และเข้าใจแม่จิงๆ

Happy 5 for mypannpann เด็กชายที่ทำให้ทุกคนมีความสุข

วันนี้เป็นวันเกิดของเด็กผู้ชายคนนึง เด็กที่เป็นจุดเริ่มต้นของคำว่า “ลูก” และ “ครอบครัว”

วันนี้เมื่อ 5 ปีที่แล้ว แม่นอนรอคลอดอยู่ที่โรงพยาบาล และก่อนหน้านั้นเราก็มานั่งคิดชื่อของเค้า ว่าจะชื่ออะไรดี
แม่กะป๊าคิดชื่อเล่นกันก่อน จำไม่ได้เหมือนกันทำไมถึงมาชื่อ“ปันปัน”

ปันปัน เราแปลกันว่าเป็นการแบ่งปัน เด็กชายใจดีเกิดมาพร้อมความสุขที่พร้อมจะแบ่งปันให้ทุกคน

ส่วนชื่อจริง คิดอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะให้ใครช่วยตั้ง เพราะเรามั่นใจ….555

หลังจากหาข้อมูลทุกทาง เราก็ได้มาชื่อเดียว ที่ป๊าและแม่ชอบทั้งสองคน
คือ “อาทิชา” ชื่อคล้ายๆแม่ “อาทิตยา” 
ส่วนความหมายก็ดีแสนดี แปลว่า ผู้เริ่มต้น

อาทิชา เริ่มต้นความเป็นแม่ให้กับแม่ แม่ที่ต้องตื่นทุกสาม ชม มาปั๊มนมวันละ 8 ครั้ง ในช่วง 8 เดือนแรก ปั๊มจนเต็มตู้เย็น และ เต็มตู้แช่ จนสุดท้ายต้องแบ่งให้คนอื่นได้เอาไปทานบ้าง
จนแม่ได้มาอิกชื่อว่า “แม่นม”

อาทิชา เริ่มต้นความเป็นแม่ค้าให้กับแม่ เริ่มต้นให้แม่ได้ทำงานอยู่ที่บ้าน ให้แม่ลองหางานที่เหมาะกับการเลี้ยงลูกอยู่กับบ้าน และทำให้แม่ได้ค้นพบความสามารถอีกด้าน ซึ่งถ้าไม่มีลูก แม่คงไม่ออกมาทำอะไรแบบนี้เองแน่ๆ

อาทิชา เริ่มต้นความเป็นแม่ครัวในตัวแม่ จากที่ไม่เคยคิดจะต้องทำอาหารให้ใครทาน ซื้อกินก็สบายอยู่ ก็ต้องอยากมาทำอาหารให้ปันปันทาน เริ่มหาสูตรตั้งแต่ยังไม่คลอด จนป่านนี้ก็ยังคงหาสูตรอาหารให้ปันปันทานทุกเช้า กินได้บ้างไม่ได้บ้าง ชมบ้างติบ้าง แต่ความสุขมันก็อยู่ตอนนั้นทุกที เวลาลุ้นว่า “หมดไม่หมด”

การมีลูกและครอบครัว เป็นความฝันของทุกคนรึเปล่าไม่รู้ แต่สำหรับแม่ มันเป็นความฝันวัยเด็ก เพราะครอบครัวของแม่อบอุ่นมาก แม่คิดไว้ว่าวันหนึ่งจะมีแบบนี้ แม่ไม่เคยฝันถึงเงินทองมากมาย ตำแหน่งหน้าที่การงานที่ใหญ่โต สิ่งที่แม่ต้องการก็คือครอบครัวที่อบอุ่น และ มีความสุข แบบที่เคยมีตั้งแต่เด็กๆ ครอบครัวที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาที่บ้าน และวันนี้ทุกอย่างเป็นจริง แม่มีป๊า มีปัน มีเอมิ ทุกคนอยู่บ้าน ทำงาน และ เลี้ยงลูกที่บ้าน OMG!!

ปันปัน เป็นเด็กชายที่ซน ซ่า และ น่ารักเสมอในสายตาแม่ เป็นเด็กชาย สายลม แสงแดดมากๆ เห็นดอกไม้ ใบไม้ตกพ้นต้องเก็บกลับบ้าน เห็นทะเล เห็นหาดทรายก็วิ่งเข้าใส่ และสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องทานอะไรถ้ามีทะเลความอ่อนโยนและอ่อนไหวของปันมีอยู่เยอะ จนแม่แอบมองเห็นตัวเองอยู่ในปันปัน..ปันปันซึ้งง่าย และ ไม่อายที่จะบอกรักแม่ ปันปันบอกรักแม่ทุกวัน เรากอด จูบกันเป็นเรื่องปกติ และ แม่อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป ขอให้ตัวตนของเด็กน้อยยังอยู่กับปันปันเวลาที่อยู่กับแม่น๊า…


ปันปัน เป็นพี่ชายมาตั้งแต่ 2 ขวบนิดๆ ปันปันกะเอมิจึงเหมือนเพื่อนเล่นกันมากกว่าพี่กับน้อง ทุกวันเวลาปันอยู่บ้าน แม่จะได้ยินทั้งเสียงเอมิหัวเราะ และ ร้องไห้ดังลั่นสม่ำเสมอ ตีกัน รักกันเป้นเรื่องปกติ แม่รู้ว่าปันรักเอมิมาก และมิก็รักพี่ปันมาก ปันเป็นพี่ชายที่อบอุ่น ทุกครั้งที่กลับจากโรงเรียน ปันจะต้องมีขนมมาให้น้องทุกครั้ง แม่ถามว่าทำไมได้่สองอัน ปันบอกตลอดว่า ปันขอมาให้มิ
และสิ่งที่ปันทำตลอดเพื่อมิ
เวลามีใครให้อะไรเอมิ เอมิจะต้องขอให้ปันปัน 1 ชิ้นด้วยทุกครั้ง… ^^

5 ปีที่ผ่านมา ปันปันมีทั้ง Terrible2 และ Horrible3 ไปตามวัย ส่วนปีที่ผ่านมา ปันปันเป็น Fantastic4 เพราะปันปันพึ่งเริ่มรู้ตัวว่าปันปันโตขึ้น มีความรับผิดชอบมากขึ้น ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
ปีนี้ปีที่5 แม่ยังนึกคำจำกัดความให้ปันไม่ถูก แต่แม่ขอให้ปันเป็น  “Happy5”  นะจ้ะ

ปีนี้ปันปันต้องทำอะไรเยอะเหลือเกิน เรียนเยอะ ทำแบบฝึกหัดเยอะ ถึงแม้จะน้อยกว่า “เล่นเยอะ” ไปเยอะ แม่กะป๊าก็ขอให้ปันมีความสุขในทุกสิ่งที่ทำนะ ผลลัพธ์แม่ไม่สนใจเท่าขณะที่ทำปันทำทุกอย่าง ปันทำด้วยความสุขนะจ้ะ

รักปันนะคับ
แม่เอ๋ ป๊าน้อง เอมิ